וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜יד לְכֹ֣ל ׀ קְהַ֣ל יִשְׂרָאֵ֗ל אִם־עֲלֵיכֶ֨ם ט֜וֹב וּמִן־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ נִפְרְצָה֙ נִשְׁלְחָ֞ה עַל־אַחֵ֣ינוּ הַנִּשְׁאָרִ֗ים בְּכֹל֙ אַרְצ֣וֹת יִשְׂרָאֵ֔ל וְעִמָּהֶ֛ם הַכֹּהֲנִ֥ים וְהַלְוִיִּ֖ם בְּעָרֵ֣י מִגְרְשֵׁיהֶ֑ם וְיִקָּבְצ֖וּ אֵלֵֽינוּ׃
און דוד האָט געזאָגט צו דער אײַנזאַמלונג פֿון ישׂראל: אױב אײַך איז װױלגעפֿעלן, און עס איז פֿון ה׳ אונדזער גאָט, לאָמיר ברײט פֿאַנאַנדערשיקן צו אונדזערע איבעריקע ברידער אין אַלע לענדער פֿון ישׂראל, און צוגלײַך מיט זײ צו די כּהנים און צו די לוִיִים װאָס זײַנען אין זײערע שטעט מיט די פֿרײַע פּלעצער, אַז זײ זאָלן זיך אױפֿקלײַבן צו אונדז.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.